1
‘ப்ராக்டிக்கலா யோசிச்சுப்பாரு கலை. கல்யாணம் பண்ணிக்காம ஒரு பொண்ணால ஒரு லெவலுக்கு மேல வாழ்க்கை நடத்தறது ரொம்பக் கஷ்டம்’ என்று ஆரம்பித்தாள் சுபா.
‘கல்யாணத்தைத் தவிர வேற ஏதும் பேச மாட்டியா? வீட்லதான் இதையே பேசி தொல்ல பண்றாங்கன்னா நீயுமா?’
கலை என்கிற கலையரசியும் சுபா என்கிற சுபஸ்ரீயும் ஒரு இந்திய நிறுவனத்திற்காக, அமெரிக்காவில் ஒன்றாக வேலை பார்ப்பவர்கள். ஒரே நாளில் வேலையில் சேர்ந்து, ஒரே தொழில்நுட்பத்தில் வேலை செய்து, ஒரே நாளில் இந்தியாவிலிருந்து அமெரிக்கா சென்று, ஆறு வருடங்களைக் கடந்து, இன்றும் நியூ ஜெர்சியில் ஒரே வீட்டில் வசிப்பவர்கள். அலுவலக வேலைகளை முடித்துவிட்டு கார் நிறுத்தியிருந்த இடத்தை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தார்கள். கலை, கால்களைக் கொஞ்சம் விந்தி விந்தி நடந்துகொண்டிருந்தாள்.
‘நேத்து நைட் நீ தூங்கினதுக்கு அப்புறம், அப்பா கால் பண்ணியிருந்தாரு. உன்னை எழுப்ப வேண்டாம்-ன்னு சொல்லிட்டாரு. நல்ல வரன் ஒன்னு வந்திருக்காம். பையன் ஆஸ்திரேலியால படிச்சுட்டு இப்போ சென்னைல நல்ல வேலைல இருக்காறாம்.’
‘நான் தூங்கல. நீ பேசிட்டு இருந்தது தெரியும். கல்யாணத்தைப் பத்திதான் பேசுவாரு-ன்னு தெரியும். அதான் காலை எடுக்கல.’
‘கால எடுக்காம விட்டுட்டா ப்ரச்சனை சால்வ் ஆய்டுமா?’
‘எப்பப்பாரு சென்னைல ஒரு மாப்ள இருக்கான், பேங்களூர்ல ஒருத்தன் வேலை பார்க்கறான், கலிஃபோர்னியால குப்பை கொட்றான்னு இதையே பேசிட்டு இருந்தா வெறுப்பா இருக்காது?’
‘உன் நல்லதுக்குதானடி சொல்றாரு.’
‘இதைப் பத்தி பேசறத நிறுத்தப் போறியா இல்லையா?’
‘இல்லடி உன் கால் முடியாதது பத்திக்கூட சொல்லிட்டாராம். அவங்களுக்கும் ஆட்சேபனை இல்லைன்னு சொல்லிட்டாங்களாம். அதான் உன்கிட்ட சொல்லச் சொன்னாரு.’
‘ப்ளீஸ் சுபா. ஸ்டாப் இட்.’ கலையின் கண்கள் கொஞ்சம் கலங்கியிருந்தன. சுபா காரை ஓட்டினாள். வீடு வரும் வரையிலும் இருவர் மனங்களிலும் எண்ணங்கள் அலை மோதினாலும், காரில் அமைதி நிலவியது.
2
மாதவன். கடந்த ஆறு மாதங்களாக தினமும் காலை 7.20 மணிக்குள் கோடம்பாக்கம் ரயில் நிலையத்தை அடைந்து 7.22 க்குப் புறப்படும் ரயிலில் ஏறி தாம்பரம் சானட்டோரியம் வரையில் பயணம் செய்யும் சாதாரணன். மெட்ராஸ் எக்ஸ்ப்போர்ட் ப்ராஸஸிங் ஸோனில் உள்ள ஒரு எலெக்ட்ரானிக்ஸ் நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் ஊழியன். ஒல்லியான உருவமும், கருநீல நிறத்தில் பேண்ட்டும், நிறுவனத்தின் பெயர் அச்சிடப்பட்ட நீல நிற சட்டையும், படிய சீவிய தலைமுடியும், நெற்றியில் கொஞ்சம் குங்குமமும் காலைநேர கூட்டத்திலும் அவனைத் தனியாக அடையாளம் காட்டும். இன்று காலை 6.30 மணிக்கே ரயில் நிலையத்தை அடைந்தான். தாம்பரம் செல்லும் ரயிலில் ஏறாமல் ‘சேத்பட் ரிட்டர்ன் ஒன்னு’ என்று டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டு கடற்கரை செல்லும் ரயிலில் ஏறி சேத்துப்பட்டில் இறங்கினான்.
ரயில் ஏறக் காத்திருந்த கலையின் பின்புறமாகச் சென்று ‘ஹாய்’ என்றான்.
கொஞ்சம் திடுக்கிட்டவள் அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல்
‘ஹாய், என்ன இங்க?’ என்றாள். வேறு யாரும் தங்களை கவனிக்கிறார்களா என்று அவசரமாக நோட்டம் விட்டாள்.
‘இன்னிக்கு சீக்கிரமே எழுந்துட்டேன். அதான் இங்கேயே வந்துட்டேன். எக்ஸ்ட்ராவா ஒரு பத்து நிமிஷம் உன் கூட இருக்கலாம்-ல’ என்று சிரித்தான்.
‘ஏன், இன்னும் கொஞ்சம் சீக்கிரமா எழுந்து என் வீட்டுக்கே வர்றதுதான?’ என்று செல்லமாக கோபித்துக்கொண்டாள்.
‘அட, அதுகூட நல்ல ஐடியாதான் நாளைலேர்ந்து வந்துடறேன்’
‘அதெல்லாம் வேண்டாம், சில நேரம் என் மாமாவோ, இல்ல பக்கத்து வீட்டுக்காரங்களோ என்கூட வருவாங்க. நீ என் கூடப் பேசறதைப் பார்த்தாங்கன்னா, அடுத்த நிமிஷம் மதுரைக்கு ஃபோன் பண்ணி அப்பா-ட்ட சொல்லிருவாங்க’
‘இங்கேயே வந்துட்டேன்னு சந்தோஷப்படுவன்னு நெனைச்சேன்.’
‘சந்தோஷம்தான். ஆனா, அப்பாக்கு சேதி தெரிஞ்சுதுன்னா, படிச்ச வரைக்கும் போதும் ஊருக்கு வா-ன்னு சொல்லிடுவாரே, அப்போ என்ன பண்ணுவ?’
‘நேரா மதுரைக்கே வந்து உங்க அப்பாவைப் பார்த்து உங்க பொண்ண காலேஜுக்கு அனுப்புங்க. நான் பத்திரமா பாத்துக்கறேன்னு சொல்லுவேன்.’
‘சொல்லுவ சொல்லுவ’ என்று அதிகம் வெளியில் தெரியாமல் சிரித்துக்கொண்டாள்.
இதற்குள் ரயில் வர, இருவரும் ஏறி, அருகருகில் நின்று கொண்டார்கள். கையில் வைத்திருந்த நோட்டுப் புத்தகங்களும், தோளில் மாட்டியிருந்த லஞ்ச் பையும் இவர்களுக்கு இடையூறு செய்யாதபடி பிடித்துக்கொண்டாள். இவர்கள் இருவரும் பேசுவது இவர்களைத் தவிர வேறு யாருக்கும் கேட்காதபடி பார்த்துக்கொண்டார்கள்.
‘அப்டி என்கூட அதிக நேரம் இருக்கணும்-னு நெனைக்கறவன், சானடோரியத்துல எறங்காம, என்கூட காலேஜ் வரைக்கும் வா, இல்ல வண்டலூர் ஸ்டேஷன் வரைக்கும் வா.’
‘வரலாம்தான். என்ன, இருக்குற வேலையும் போய்டும். உங்க அப்பாட்ட வந்து பொண்ணு கேக்கறப்போ, என்ன வேலை பாக்கற-ன்னு கேட்டா எந்த வேலையும் இல்லைன்னு சொல்லணும். பரவாயில்லை-ன்னு உங்க அப்பா உன்னைக் கட்டிக்குடுப்பாரா’
‘குடுப்பாரு, குடுப்பாரு, என் தங்கச்சியையும் சேர்த்து குடுப்பாரு’ என்று புன்முருவினாள்.
‘அப்ப ரொம்ப நல்லதாப் போச்சு. இன்னிக்கே வேலையை விட்டுட’. சொல்லி முடிப்பதற்குள் தன் சுண்டு விரல் கைப்பிடியோடு சேர்த்து நசுக்கப்பட்டதால் நிறுத்திக்கொண்டான்.
சானட்டோரியம் வந்துதும், ‘என்ன வண்டலூர் வரைக்கும் வரட்டுமா? என்றான்.
‘வேண்டாம் வேண்டாம் களம்பு. நாளைக்கு சேத்பட் வராத. கோடம்பாக்கத்துல பாக்கலாம்’- என்று விடை கொடுத்தாள்.
3
இரவு தொலைபேசி அழைத்தது.
‘அப்பாவாத்தான் இருக்கும், எடுக்காத’ என்றாள் கலை.
கேட்காமல் எடுத்தாள் சுபா.
‘யாரு சுபாவா? கலை எங்கம்மா?’ என்று கேட்டாள் கலையின் அம்மா.
‘இன்னும் ஆஃபீஸ்ல இருந்து வரலம்மா. ஏதாவது முக்கியமான விஷயமா?’ என்றாள் சுபா.
‘ஆமாம்மா, அப்பாக்கு கொஞ்சம் உடம்புக்கு முடியல. கலைகூட பேசணும்-ன்னு சொன்னாரு. அதான் கால் பண்ணேன்’
‘சரிம்மா, கலை வந்த உடனே பேசச் சொல்றேன்மா’ என்று ஃபோனை வைத்தாள் சுபா.
‘கலை, வீட்டுக்கு ஃபோன் பண்ணுடி’ என்று கெஞ்சலாகச் சொன்னாள் சுபா.
‘பேசினா திரும்பவும் கல்யாணப்பேச்சுதான் வரும்’
‘பழசையே நெனைச்சுகிட்டு இன்னும் எவ்ளோ நாள்தான் இருக்கப்போற? நீ ஊருக்குப் போயி ஆறு வருஷம் ஆகுது. இதுக்குள்ள நான் நாலு தடவை போய்ட்டு வந்துட்டேன். உன்னைப் பாக்கணும்-னு அவங்களுக்கும் ஆசை இருக்காதாடி? உன் நல்லதுக்குதான இவ்ளோ தூரம் சொல்றாங்க. நீ கல்யாணம் பண்ணி சந்தோஷமா இருக்கணும்னுதான அவங்களும் நெனைக்கறாங்க!!’
‘எனக்கு சந்தோஷம் வேண்டாம் விட்றுங்களேன்!’
‘கஷ்டம் உனக்கு மட்டும் இல்லடி, உன்னால அவங்களும்தான் கஷ்டப்படறாங்க. நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா, அவங்களுக்கு சந்தோஷம். உன் தங்கைக்கும் சந்தோஷம். அவளும், நீ கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு எத்தனைநாளா காத்துகிட்டு இருக்கான்னு யோசிச்சுப் பாரு.’
மீண்டும் தொலைபேசி அழைத்தது.
கலை எடுத்து ‘ஹலோ’ என்றாள். கலையின் தங்கை பேசினாள்.
‘கலை, நான்தான் பேசறேன். பூத்லருந்து பேசறேன். அப்பாக்கு ஒன்னும் இல்லை. உடம்பு சரியில்லைன்னு சும்மா சொல்றாரு. இன்னிக்கு உன்னைப் பொண்ணு கேட்டு வந்திருந்தாங்க. பையன் ஆஸ்திரேலியால MBA படிச்சிருக்காறாம். சென்னைல வேலையாம். அவரோட தம்பியும் சென்னைலதான் வேலை பாக்கறாராம். அண்ணனுக்கு உன்னையும் தம்பிக்கு என்னையும் கேட்டு வந்தாங்க. உன்கிட்ட பேசிட்டு சொல்றேன்னு சொல்லியனுப்பிட்டாரு. அதுனாலதான் உன்கிட்ட பேசணும்-ங்கறதுக்காக உடம்பு சரியில்லைன்னு ட்ராமா பண்றாரு. நீ பதட்டப்படாத. அப்புறமா பேசு. வெச்சிறவா?’ என்று வைத்தாள் கலையின் தங்கை.
தொலைபேச்சு விவரங்களை சுபாவிடம் சொன்னாள் கலை.
‘நல்ல வரன்டீ, ரெண்டு பேருக்கும் ஒன்னா கல்யாணத்தை முடிச்சுருவாரு உங்க அப்பா. உன் ஃபேமிலியோட சந்தோஷமே இப்போ உன்கிட்ட இருக்கு. நல்லா யோசிச்சு முடிவு பண்ணு. தயவுசெஞ்சு வீட்டுக்கு கால் பண்ணு. ’ என்றாள் சுபா.
சில மணிநேர யோசனைக்குப் பிறகு ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள்.
4
ஏழு மணிக்கே வந்து காத்துக்கொண்டிருந்த மாதவனுக்கு ‘கடற்கரையிலிருந்து மேல்மருவத்தூர் செல்லும் ரயில் ஐந்து நிமிடங்கள் தாமதமாக வந்துகொண்டிருக்கின்றது’ என்ற அறிவிப்பு வேம்பாகக் கசந்தது.
தாமதமாக வந்த ரயிலில் ஏறி கலையை கண்டுபிடித்து அருகில் வந்தான். அவன் நிற்பதற்கு வசதியாக இடம் ஏற்படுத்தித் தள்ளி நின்றாள், கலை.
‘நேத்து காலேஜுக்கு வரலியோ’ என்றான் மாதவன்.
‘வந்தேனே’ என்றாள் கலை கொஞ்சம் நக்கலாக.
‘7.22 ட்ரெயின்ல உன்னைப் பாக்கவே இல்லையே’
‘ஏழு மணி ட்ரெயின்லயே வந்துட்டேன்’
‘ஏழு மணி ட்ரெயின்ல வண்டலூர் போனியாக்கும்’
‘7.22 ட்ரெயின் தாம்பரம் வழியாத்தான வண்டலூர் போகும்?’
‘ஏழு மணி ட்ரெயின்ல போயி தாம்பரத்துல எறங்கி, அங்கேயிருந்து இந்த ட்ரெயின்ல போனியா?’ என்று கோபமானான் மாதவன்.
‘ஆமா’
‘ஏன், கோடம்பாக்கத்துல ஒரு கேனையன் நிப்பான், அவனைப் பாக்காம போய்டணும்-னு போனியாக்கும்’
கலை சிரித்துக்கொண்டே, ‘சரி சரி. ரொம்பக் கோவப்படாத. என் மாமா ஏதோ வேலையா தாம்பரம் வரைக்கும் போனாரு. அதுனால அவரு பைக்லயே என்னையும் கூட்டிட்டுப் போய்ட்டாரு.’
‘வேண்டாம்-னு சொல்ல வேண்டியதுதான.’
‘ஏன், எதுக்கு-ன்னெல்லாம் கேள்வி வரும். ஒரு நாள்தானன்னு போய்ட்டேன். அதுசரி உனக்கு பைக் ஓட்டத் தெரியுமா?’
கோபம் காற்றோடு கறைய ‘தெரியுமாவா, சூப்பரா ஓட்டுவேன்’ என்றான்.
‘உன் பின்னாடி உக்காந்துகிட்டு ரொம்பதூரம் பைக்ல போகணும்-னு ஆசையா இருந்துச்சு நேத்து’ என்றாள்.
5
சில மணி நேர யோசனைக்குப் பின் சுபாவை அழைத்தாள் கலை.
‘வீட்டுக்கு கால் பண்ணப்போறேன். கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லிடப்போறேன்’ என்றாள்.
சுபா மகிழ்ச்சியில் குதித்தாள். கலையை கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
‘சரி சரி உடனே கால் பண்ணு என்றாள்’ அவளே எண்களைத் தட்டி கலையிடம் நீட்டினாள்.
‘ரிங் போகுது.’ என்றாள்.
கலையின் தங்கை தொலைபேசியில் இணைந்துகொண்டு ‘ஹலோ’ என்றாள்.
‘நான் கலை பேசறேன்’
‘ம்ம்ம்.. சொல்லு கலை நல்லாயிருக்கியா?’
‘நல்லாயிருக்கேன். அப்பா இருக்காரா?’
‘இருக்காரு,’ என்றவள் மெதுவான குரலில், ‘நான் உனக்கு ஃபோன் பண்ணினது அப்பாக்குத் தெரியாது. நீயும் காட்டிக்காத’ என்றாள்.
‘காட்டிக்கிட்டாலும் பரவாயில்லை, அப்பா கோவிச்சுக்க மாட்டாரு. அவர்ட்ட கல்யாணத்துக்கு சம்மதம்-னு சொல்லப்போறேன்’ என்றாள்.
‘சரி சரி’ என்ற கலையின் தங்கை, ‘என்னது, என்ன சொன்ன? திரும்பச் சொல்லு?’ என்று ஆச்சரியப்பட்டாள்.
‘ஆமா, கல்யாணத்துக்குச் சம்மதம்-னு சொல்லத்தான் கால் பண்ணினேன்’ என்றாள் கலை.
‘ம்ம்ம்மா, கலை கல்யாணத்துக்கு ஓக்கே சொல்லிட்டா…..’ என்று கத்தினாள் கலையின் தங்கை.
6
7.22 ரயிலில் கோபமாக ஏறினான் மாதவன்.
‘நேத்து உனக்காக என் ஃப்ரெண்ட் பைக்க வாங்கி, பெட்ரொல் போட்டுகிட்டு ரெண்டு மணி நேரம் ஸ்டேஷன் வாசல்லயே காத்துகிட்டு இருந்தேன்.’ என்று பொறிந்தான்.
‘நான் தான் அப்போவே சொன்னேனே வர மாட்டேன்னு, நீ பைக்க கொண்டு வந்துட்டா நான் வந்துடனுமா?’
‘அப்புறம் ஏன் பைக்ல போகணும்னு ஆசை. புத்தகம் சாப்பாடுப் பை எதுவும் இல்லாம நீயும் நானும் மட்டும் போகணும். ரொம்ப தூரம் போகணும்-னெல்லாம் சொன்ன?’ என்றான்.
‘இப்பவும்தான் சொல்றேன். உன் கூடப் போகணும்-ன்னு அதுக்காக, மறுநாளேவா?’
‘உனக்காக ஆஃபீஸ்க்கு லீவு போட்டுட்டு வந்து உக்காந்திருந்தேன்.’
‘நானா லீவு போடச் சொன்னேன். காலேஜ் நாள்ல எவ்ளோ பேர் பஸ்ல காலேஜ்க்கு வர்றாங்க. பைக்ல வர்றாங்க, ஆட்டோல வர்றாங்க. அவங்கள்ல யாராவது ஒரு தெரிஞ்சவன் நம்மளைப் பார்த்துட்டு என் மாமாட்ட போய் சொன்னா என்னாகும்? தாம்பரம் ஏரியால மாமாவுக்குத் தெரிஞ்சவங்க நெறைய பேர் இருக்காங்க. யாராவது பார்த்தாங்கன்னா அவ்ளோதான்’
‘என்னாகும்? உங்க மாமாக்கு என்னிக்காவது ஒருநாள் தெரிய வேண்டியதுதான, இப்போவே தெரியட்டுமே!!’
‘எதுக்கெடுத்தாலும் கோவப்படாத. அதோ பாரு, ஒரு அம்மா உக்காந்திருக்குப் பாரு, அஞ்சாறு மாச கர்பமா இருக்கும்-னு நெனைக்கறேன். என்னிக்காவது ஒருநாள் கொழந்தை பொறக்கத்தான போகுது, இன்னிக்கே பொறக்கட்டுமே-ன்னு இன்னிக்கே பெத்துக்க முடியுமா?’
‘…’
‘இன்னும் ஒரு செமஸ்ட்டர்தான் இருக்கு. அதை நான் ஒழுங்கா முடிக்கணும். அதுவரைக்கும் நாம ஜாக்ரதையாத்தான் இருக்கணும்’
‘…’
மாதவன் எதுவும் பேசவில்லை. முகத்தில் சிரிப்பு காணாமல் போயிருந்தது. இருவரும் வேவ்வேறு திசைகளைப் பார்த்தபடி பயணித்தார்கள்.
சில நிமிட அமைதிப் பயணத்துக்குப்பின்.
‘சரி சரி. ரொம்ப சோகமாய்டாத. நாளைக்குப் போலாம். ஆனா, கோடம்பாக்கத்துக்கு வராத. பைக்க எடுத்துக்கிட்டு வண்டலூர் வா. காலேஜ் பக்கம் இல்ல. ரயில்வே ட்ராக்குக்கு அந்தப்பக்கம் வந்து நில்லு. நான் வர்றேன்.’
மாதவன் முகத்தில் மீண்டும் மகிழ்ச்சி வரவும் சானட்டோரியம் ஸ்டேஷன் வரவும் சரியாக இருந்தது.
7
லுஃப்தான்ஸா விமானம் சென்னை வந்து இறங்கியது. ஆறு வருடங்களுக்குப் பிறகு இந்தியக் காற்றை சுவாசித்தாள் கலை. பெட்டிகளை சேகரித்துக்கொண்டு, பெட்டிகள் பாதுகாக்கும் அறைக்குச் சென்றாள். எல்லாப் பெட்டிகளையும் மாலைவரை பாதுகாக்கும்படி கொடுத்துவிட்டு வெளியில் வந்தாள். விமான நிலையத்திற்கு வரவேற்பதற்காக யாரையும் வரவேண்டாம் என்றும், மதுரைக்கு விமானத்திலேயே வந்துவிடுவதாகவும் முன்னமே சொல்லியிருந்தபடியால், வரவேற்க யாரும் வரவில்லை. டாக்ஸியில் ஏறி,
‘கோடம்பாக்கம் ஸ்டேஷன் போங்க’ என்றாள்.
ஸ்டேஷனில் நுழைந்து ‘பீச் டு தாம்பரம் மன்த்லி பாஸ் ஒன்று’ என்றாள்.
வாங்கிக்கொண்டு ரயிலில் ஏறினாள். தாம்பரம் வரை சென்றாள். மீண்டும் அதே ரயிலில் கடற்கரை வரையிலும் சென்றாள். கடற்கரை ரயில் நிலையத்திலிருந்து தாம்பரம், தாம்பரத்திலிருந்து கடற்கரை என்று மாறி மாறி பயணித்தாள். ஓரமான இருக்கைகளாகப் பார்த்து அமர்ந்துகொண்டாள். நெடுநேரம் கண்களை மூடிக்கொண்டு பயணித்தாள். கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீரை அவ்வப்போது துடைத்துக்கொண்டாள். சில நேரம் ஜன்னலுக்கு வெளியே எதையோ தேடினாள். சில நேரம் ரயிலுக்குள் கைப்பிடிகளை கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். சில நேரம் அந்தக் கைப்பிடிகளைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள். ஒருவர் முகத்தையும் நேராகப் பார்க்காமல் தவிர்த்தாள்.
மாலைவரை ரயில்களில் மாறி மாறிப் பயணித்தாள். இரவு தொடங்கும் நேரத்தில் சானட்டோரியம் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கினாள். அருகிலிருந்த மரத்தடியில் அமர்ந்தாள். அருகிலிருப்பவர்களுக்குத் தெரியாமல் அழுதாள். சிறிது நேரத்திற்குப் பின், மீண்டும் எழுந்து விமான நிலையத்தை நோக்கிப் பயணித்தாள். விமான நிலையத்தில் முகம் கழிவினாள். கண்ணாடியில் தன் முகத்தையே கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். பெட்டிகளை மீண்டும் பெற்றுக்கொண்டு மதுரை விமானத்தில் ஏற உள்ளூர் விமான நிலையத்திற்குப் புறப்பட்டாள்.
8
மாதவன் அதிகாலையிலேயே புறப்பட்டான். நண்பனின் பைக்கை கடன் கேட்டு முதல் நாள் இரவே சாவியை வாங்கி வைத்துக்கொண்டான்.
‘ஞாபகம் வெச்சுக்க நண்பா, சாயங்காலம் ஏழு மணிக்குள்ள வந்துடு, ரொம்ப லேட் பண்ணிடாத’ என்றான் பைக் கொடுத்த நண்பன்.
‘ஆபத்துக்குக் கைக் கொடுத்த நண்பனை மறந்தாலும் மறப்பேன். பைக் கொடுத்த நண்பனை மறக்க மாட்டேண்டா!’ என்று சிரித்தபடி பைக்கில் புறப்பட்டான். காலை 8 மணிக்கே வண்டலூர் ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து, எதிர்புறமாக சென்ற சாலையின் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டான். அடுத்து வந்த ரயில்களையெல்லாம் ஆர்வத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். மூன்று ரயில்கள் தந்த ஏமாற்றங்களை நான்காவது ரயில் துடைத்தெரிந்தது. கலை வந்தாள். வழக்கமாகச் சுடிதாரில் வரும் கலை இன்று புடவையில் தேவதைபோல் வந்தாள். மிக அருகில் வரும் வரையிலும் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் மாதவன்.
‘என்ன ஆளையே முழுங்கிடறது மாதிரி பாக்கற?’ என்று கலை கேட்டவுடன்தான் இந்த உலகத்துக்கே வந்தவன் போல் சிலிர்த்தான்.
‘இல்ல பொடவையெல்லாம் கட்டிட்டு வந்திருக்கியா, அதான். புடவை கட்டிகிட்டு நீ நடந்து வர்றதைப் பாக்க ஆயிரம் கண் வேணும்’ என்று சிரித்தான்.
‘இப்பவே ஐஸ் வெக்காத, வண்டிய எடு’ என்றாள்.
மாதவன் பைக்கை உதைத்து உறுமச்செய்தான். புடவைத் தலைப்பை இழுத்துப் பிடித்தபடி பின்னால் ஏறி உக்கார்ந்தாள் கலை.
‘என்ன புடவையெல்லாம் கட்டிட்டு வந்திருக்க?’
‘ஆமா, பீச்சுக்குப் போனா சுடிதார் நனையாதா?’
‘பீச்சுக்கு போறோமா?’ என்று உற்சாகமாக பைக்கை கிளப்பினான் மாதவன்.
‘ஆமாம், மொதல்ல அங்கதான் போறோம்’ என்று அவன் மேல் சாய்ந்து அவனைக் கட்டிக்கொண்டாள். அவனது உற்சாகத்தில் மேலும் சில ‘ற்’ களைச் சேர்த்து உற்ற்ற்ற்சாகமாக்கினாள்.
‘புத்தகம் நோட்டு டிஃபன் பாக்ஸ்ஸெல்லாம் எங்கே?’ என்றான்.
‘இன்னிக்கு ஒன்னும் கெடையாது. வீட்ல, தியரி க்ளாஸ் கிடையாது. ப்ராக்டிகல் க்ளாஸ் மட்டும்தான் அதுனால தேவையில்லைன்னு சொல்லிட்டேன்’
‘ஆமாமா, இன்னிக்கு ஃபுல்லா ‘ப்ராக்டிகல்’ மட்டும்தான். அதுவும் நானே சொல்லித் தறப்போறேன்’-ன்னு சிரித்தான்
‘சீ, அசிங்கமா பேசாத!!’ என்று கடிந்துகொண்டாள் கலை.
வண்டலூரில் இருந்து கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலைக்கு பயணமானார்கள். கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையை அடைந்ததும் வேகத்தைக் கூட்டினான் மாதவன்.
‘ஏன் இவ்ளோ வேகமா போற, மெதுவா போ. மெதுவா பைக்ல போகறதுதான் என் ஆசையே!!’
‘இல்ல, பாதி நேரம் பைக்லயே போய்ட்டா அப்புறம் ‘ப்ராக்டிகல்’-க்கு டைம் இருக்காதே’ என்று சொல்லி இடுப்பில் கிள்ளு வாங்கிக்கொண்டான் மாதவன். வேகத்தைக் குறைத்து, ஆட்கள் நடமாட்டமில்லாத சவுக்குத் தோப்பிற்குள் வண்டியை செலுத்தினான். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு கடற்கரையை நோக்கி நடந்தார்கள். தண்ணீரில் சிறிது நேரம் கால் நனைத்து நின்றார்கள். பிறகு கொஞ்ச தூரம் கை கோர்த்துக்கொண்டு நடந்தார்கள்.
‘உன் கை பஞ்சு மாதிரி இருக்கே!! உள்ளே எலும்பு இருக்கா இல்லையா?’ என்றான் மாதவன்.
வெடுக்கெனக் கையை விடுவித்துக்கொண்டாள் கலை.
திரும்பவும் கையைப் பிடித்து இழுத்து தன் உள்ளங்கையில் வைத்துக்கொண்டு, ‘இந்தக் கையை நான் வாழ்நாள் முழுக்க பிடிச்சுக்கணும்’ என்றான். கலை வெட்கப்பட்டாள், இப்பொழுது கையை விடுவித்துக்கொள்ளவில்லை.
இருவரும் தண்ணீரில் கால் நனைய நடந்தார்கள். கடற்கரைச் சாலைக்கு வந்து இளநீர் குடித்தார்கள். மீண்டும் கடலுக்குச் சென்று கால் நனைத்தார்கள், நடந்தார்கள். பின்னர் சவுக்கு தோப்பின் முகப்பில் கடலைப் பார்த்தபடி உக்கார்ந்தார்கள்.
‘சரி, உன் ஆசையை நிறைவேத்தினதுக்கு எனக்கு என்ன கொடுக்கப்போற?’
‘ஆசை பைக்ல கூட்டிட்டு வந்ததோட முடிஞ்சுடல. திரும்பவும் என்னைக் கொண்டுபோய் ஸ்டேஷனில் இறக்கி விடறப்போதான் முடியும். அப்போ வேணும்னா ஒரே ஒரு முத்தம் தர்றேன். அதுவும், ஆக்ஸிலேட்டர் கொடுத்த கைக்கு மட்டும்’ என்று சொல்லிச் சிரித்தாள்.
‘எனக்கு வேண்டாம், எனக்குக் குடுக்க வேண்டியதை உதட்டுக்குக் கொடுத்துடு-ன்னு கை சொல்லிட்டா?’
‘இந்த ட்ரான்ஸ்ஃப்ர் எல்லாம் இங்க கிடையாது. வேணும்னா வாங்கிக்க சொல்லு, இல்லைன்னா அதுவும் இல்லை, அவ்ளோதான்’
‘ஓகே, ஓகே. கையே வாங்கிக்குதாம்!!’
‘அது சரி, என் ஆசையை நிறைவேத்தறதுக்காக பைக்ல கூட்டிட்டு வந்துட்ட, உன் ஆசை என்னன்னு சொல்லு’ என்றான்.
‘எனக்கு ஒன்னும் பெரிய ஆசையெல்லாம் இல்லை. ஒவ்வொரு தடவையும் உன்ன விட்டுட்டு சானட்டோரியம் ஸ்டேஷன்ல எறங்கற ஃபீலிங் இருக்குபாரு. அதை வார்த்தையால சொல்ல முடியாது. எழுத்தால எழுதவும் முடியாது. ஒவ்வொரு தடவை இறங்கும்போதும், ச்ச, இன்னிக்கு ஆபீஸ் போகணுமா? லீவு விட மாட்டாங்களா, அப்டியே உன் கூடவே தாம்பரம் போக மாட்டேனா. அங்கெயிருந்து ரெண்டுபேரும் பீச் போற ரயில்ல ஏறி அப்டியே பீச் ஸ்டேஷன் வரைக்கும் போக மாட்டோமான்னு இருக்கும். அதுனால, ஒரு நாள் முழுக்க, பீச் ஸ்டேஷன்ல இருந்து தாம்பரம் வரைக்கும், உன் பக்கத்துலயே உக்காந்துகிட்டு மாறி மாறி போய்ட்டே இருக்கணும். அவ்ளோதான் என் ஆசை.’
‘ச்சீ, இவ்ளோதானா?’
‘என்ன ச்சீ? எனக்குத்தான் தெரியும் சானட்டோரியத்துல எறங்கற வலியும், உன் பக்கத்துலயே உக்காந்துகிட்டு நாள்பூரா ட்ரெயின்ல போற சுகமும்!!’
‘சரி, அதுதான உன் ஆசை. நிச்சயமா ஒரு நாள் நிறைவேத்திடலாம். இப்போ களம்பு போகலாம்’
‘ஆக்ஸிலெட்டர் கொடுக்கற கைகள்ல எனர்ஜியே இல்ல. ஒன்னு குடுத்தின்னா எனர்ஜியா வண்டி ஓட்டும்’
‘இருக்கற எனர்ஜியை வெச்சு ஓட்டு அப்புறம் கொடுக்கறேன்’
இருவரும் புறப்பட்டார்கள். கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் திரும்பிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
‘பார்த்துப் போப்பா. எதிர்த்தாப்ல ஒரு கார் வேகமா கண்ட்ரோல் இல்லாம கன்னாபின்னான்னு வர்றான். ஏய்.. பாத்து பாத்து பாத்து’
எதிரில் வந்த கார் கட்டுக்கடங்காமல் ஓடி, மாதவன் ஓட்டிச்சென்ற பைக் மேல் மோதியதில், மாதவன் அந்த இடத்திலேயே உயிரிழந்தான். கலையின் காலில் பைக் சாய்ந்ததில் எலும்பு முறிந்தது. கால்களை இழுத்துக்கொண்டு நகர்ந்து, மாதவன் உடலருகில் சென்ற கலை, மாதவனின் கைகளைப் பிடித்து முத்தமிட்டுவிட்டு மயக்கமானாள்.
